Als kind dacht ik altijd dat klagen voor bejaarden was. Maar naarmate ik ouder word, kom ik er steeds vaker achter dat dit een klein genot is. Nu ik bijna de dertig aantik, beschik ik over een aantal totaal onredelijke ergernissen met een totaal onrealistische grondslag. Klagen is een ultieme uitlaatklep geworden.

Zo zat ik afgelopen week met een collega te lunchen op een terras. Naast de gebruikelijke opmerkingen over het veel te warme weer, kwamen we erachter dat klagen toch wel steeds fijner begint te worden. Zo waren in deze hippe tent de bankjes te hoog en te hard, was de serveerster warrig en stond de muziek op z’n volle volume. Als we het dan toch over muziek hebben: De jeugd van tegenwoordig (niet de popgroep, maar de jongere generatie) houdt sowieso van slechte muziek. Waar zijn de lekkere jaren negentig beats en artiesten als The Stones, Bowie en Prince gebleven?

Nog een stap erger. Als ik in de supermarkt staat ben ik een groot fan van het beurtbalkje. Het scheidingsplastic dat mijn boodschappen van die van een ander scheidt. Zo weet de kassière dat de avocado van mij is en het pak volle melk van diegene voor me. Ik zet altijd het balkje achter mijn boodschappen, zodra ik alles op de band heb liggen. Maar er zijn ook een stel psychopaten die dit niet doen. Dit wekt om één of andere reden een enorme ergernis op. Ik weet wel dat de kassière snapt dat, wanneer er meer dan twintig centimeter tussen artikelen zit, de boodschappen van de volgende klant zouden moeten zijn. Maar in welke anarchistische samenleving bestaan we als we te lui zijn voor het gebruik van het beurtbalkje? Die plastic Toblerone is niet voor niets uitgevonden en hij ligt daar heel gebruiksvriendelijk naast de rollende band.

Mensen die niet kunnen bestellen staan ook op mijn klaagmuur. Nu klinkt dit misschien raar voor mensen die nooit in de horeca hebben gewerkt, maar er zijn goede en slechte manieren van bestellen. Sowieso moet je niet in je portemonnee gaan graaien nadat je besteld hebt, want zo kost het alleen maar extra tijd. Als je niet zeker weet of je genoeg cash hebt, betaal dan altijd met de pin. Het heeft namelijk geen nut om al jouw muntgeld op de bar te leggen om het daarna weer allemaal in de portefeuille te schrapen. Daarnaast is weten wat je wil drinken een belangrijk dingetje. Daardoor sta je niet als een klein kind voor je uit te staren met een levenloze blik in je gezicht, waardoor je iedereen ophoudt met jouw besluiteloosheid. Maar het ergste is de manier van bestellen. “Twee witte wijn, drie bier en vijf cola” is top en zo hoort het. “Mag ik twee cola, twee bier… oh en één witte wijn… oh nee twee witte wijn. Doe er toch nog maar twee bier bij. Wil jij ook een cola? Ja, Loes wil ook een cola. Één cola light. Oh nee, doe toch maar gewoon.. En één van die biertjes moet ook een cola worden.” Sorry hoor, maar hierin moet ik logica zien? Ga jij maar terug naar buiten, kom terug naar binnen en bestel opnieuw, maar nu op een normale manier.

Een ding is zeker: Door te klagen blijven we allemaal een beetje tolerant naar elkaar, omdat we achter de rug op even vuil kunnen spuien. Naarmate je ouder wordt, is deze uitlaatklep alleen maar fijner om te gebruiken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s