Gisteren was het grootste deel van Nederland in gevaar, althans als ik het KNMI moet geloven. Schiphol liep vast. Wisselstoringen zorgden voor overlast bij de spoorwegen. Avondspits rond de Randstad was rampzalig. Sinds wanneer zijn we zo slecht voorbereid op deze weersomstandigheden?

Eerlijk gezegd hoor ik de laatste paar jaar pas het begrip: Code Rood. Vroeger was het pure nonchalance.  “Je moet wat beter opletten op de weg.” “Het kan glad zijn en iedereen moet wat alerter zijn.” Meer niet. En ik kan me ergere winters herinneren dan die ene dag sneeuw die we gisteren hadden. Als kleine jongen maakte ik nog sneeuwpoppen in vijftig centimeter sneeuw en toen waren de problemen niet zo groot dat alle krantenkoppen “CODE ROOD” moesten roepen. Waren we vroeger minder truttig?

Zijn we minder weerbaar geworden voor deze spontane weersverandering? Kunnen we ons niet zo goed meer aanpassen op extreme weersomstandigheden of is het allemaal de schuld van klimaatsverandering. Dat laatste zou kunnen, daar ligt mijn expertise niet. Ik geloof in klimaatsverandering en dat we daar iets aan moeten doen, maar dat heeft niets met onze weerbaarheid te maken.

Het lijkt wel of we ons willen laten verrassen. Een tweetal weken geleden hoorden we al dat sneeuwval eraan zat te komen en toch doen we er helemaal niets aan. We laten het over ons heen komen als een onwelkome Sinterklaassurprise. Het gedicht gelezen en toch geen idee hebben van wat er gaat komen. Is het pure domheid of het feit dat we onze ogen sluiten voor wat er in de toekomst ligt?

Een begrip als Code Rood geldt niet alleen voor hevige sneeuwval en gladheid. Ik heb het de afgelopen jaren ook horen vallen bij regenbuien, windstoten en hittegolven. We laten weersverandering iets demonisch aannemen. Rood – De kleur van gevaar. Een midweek boven de dertig graden: Code Dieprood. Een minimoesson in Zeeland: Code Bloed. Een hoofdhuidschilferlaagje aan sneeuw: Code Hellevuur.

Van mij mogen Codes Geel, Oranje en Rood uit de ban. We worden er mietjes van. Elke keer dat er een code uitgeroepen wordt, durft niemand meer naar buiten, terwijl het meestal wel meevalt zolang je maar oplet. Als je op je bek flikkert vanaf de fiets, sta je zo weer op. Ik kan het weten, want ik maakte gisteren een prachtige voorwaartse sneeuwengel toen ik uitgleed.. Je klopt het er zo weer af en er is niets aan de hand. Code Rood zou beter Code Meh kunnen heten. Gewoon nonchalant de schouders ophalen, “Meh” roepen en doorgaan. Het is maar een beetje ander weer, niets bijzonders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s