Binnenkort word ik weer een jaartje ouder. Feest, drank, gezelligheid. Niet voor mij. Ik ben nooit een groot fan geweest van het houden van verjaardagsfeestjes. Natuurlijk toen ik jonger was, schreeuwde ik het van de daken en moest iedereen in de buurt het weten. Maar na je achttiende houdt dat op.

De achttiende verjaardag is een periode waar je van jongs af aan naar uitkijkt. Vanaf dat moment ben je volwassen. Je mag stemmen, autorijden en, tegenwoordig, drinken. Je hoort er bij en maakt deel uit van de gemeenschap. Tot je achttiende is elke verjaardag heilig. Leeftijd geeft status, zeker voor kinderen en adolescenten. Na deze specifieke leeftijd is een verjaardag simpelweg minder belangrijk.

Feestjes van anderen vind ik geweldig om naartoe te gaan. Neuzelen over onzin en drankjes delen met vrienden is één van de fijnste manieren van tijdverdrijf, maar zo gauw ik dit zelf moet organiseren krijg ik de kriebels. Alles moet op rolletjes lopen, iedereen moet voorzien zijn en “worden de hapjes wel genuttigd?” Misschien ben ik laks of lui, maar ik heb simpelweg geen zin in dat gedoe voor dat ene jaartje verder van mijn geboortedag. Lekker aan de bar hangen terwijl iedereen op z’n eigen tempo binnenkomt is voor mij een zegen.

Jubilea mogen van mij best gevierd worden. De lustrums, decennia en belangrijke leeftijden zijn redenen voor feestjes. Alles ernaast is simpelweg: “een jaartje verder.” Misschien heeft het ermee te maken dat ik eind november jarig ben, waardoor ik precies in die tijd val waarin iedereen zich klaarmaakt voor de decembermaand. Sinterklaas, Kerstmis en nieuwjaar zitten altijd in mijn vaarwater. Een feestje voor mijn verjaring is in die tijd niet het grootste feest waar iedereen naar uitkijkt. En groot gelijk hebben ze. Ik denk er precies hetzelfde over.

Daarnaast heb ik een hekel aan de manieren waarop feestjes gegeven worden. Met z’n allen in een kringetje, chippies op tafel en lekker babbelen over hoe het nu met iedereen gaat. “Kom binnen en neem maar plaats waar je wil.” Inderdaad de kring staat al klaar en geen lading alcohol kan me hierbij helpen. Ik ben blij als er een statafel in de ruimte staat, zodat ik er demonstratief aan kan plaatsnemen om het kringgesprek mokkend gade te slaan. Gelukkig ben ik wel een fan van de klassieke hapjes. Een broodje pulled-pork met truffelmayonaise gaat er altijd wel in, maar een spiesje van kaas, leverworst en zuur net zo goed. Zet bij mij een schaal met gevulde eieren en salami en ik houd het de hele avond wel uit aan de statafel. Andermans feestjes zijn veel fijner dan mijn eigen, want zoals je al kan zien, kan je nooit iedereen tevreden stellen; hoe moet ik dat in godsnaam zelf doen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s