winterdip“Het is een winterdipje”, zo dacht ik erover. Een paar vitaminen erin en ik zou er weer bovenop komen, maar helaas was dat niet zo. Vorig jaar, toen de dagen steeds korter werden, was het iets meer dan een winterdepressie. Zoveel meer, dat ik naar de psycholoog ging. 

Eerlijk gezegd ben ik nooit een groot prater geweest. Onzin en vulgariteit gaan mij makkelijk af, maar emotie is een afgesloten hoofdstuk. Vandaar dat schrijven voor mij altijd een uitlaatklep is geweest. Emoties zijn gemakkelijk neer te pennen, dan hoef je er niet expliciet over te praten. Maar tijdens mijn “winterdip” kwam er na een tijdje niets meer uit. Geen goede volzin, geen ideeën en totaal geen emotie. Mijn vriendin had het ook gemerkt. Naar buiten ben ik altijd vrolijk en blij geweest, maar van binnen ben ik een rustige jongen. Zij wist hoe rustig ik kon zijn zo gauw ik thuis was, terwijl ik altijd een stuiterbal was op een podium. Maar ik was mezelf niet meer en alles wat eruit kwam was niet oprecht, puur sarcasme of ironie.

De lol was eraf en ik raakte dieper in mijn eigen gedachten tot het moment waarop ik brak en tegen haar zei: “Er is iets mis met me.” Ze reageerde juist blij, toen ik het vertelde. Al die tijd had ze niks kunnen of durven zeggen, maar nu zei ik het zelf. Ik wilde langs bij een psycholoog.

Gekkies en warhoofden, die ging naar mijn idee naar de psycholoog. Niet die spontane, humoristische jongen die ik altijd was. Dat was juist het probleem: Die jongen die ik was. Verleden tijd. In de tijd voor mijn dip veranderde mijn leven exponentieel. Een huisje in Amsterdam met het liefste meisje ter wereld. Weg van mijn ouderlijk huis, en daarmee een vertrouwd honk, vrienden die ik minder zag en moeite hebben met mijzelf goed te kunnen profileren. De winter gaf mij dat extra zetje, dat ik juist niet kon gebruiken. Alles viel langzaam samen als een trage kettingbotsing. Daar zat ik dan, naar de buitenwereld normaal, maar vanbinnen leeg.

Gelukkig zag ik zelf in dat praten een uitkomst was. Een oplossing vinden door te praten met iemand die zo ver mogelijk van je af staat. Natuurlijk was ik sceptisch; Ik had immers nog nooit zoiets gedaan en zag mezelf niet als gestoord. Nu weet ik dat ik een totaal verkeerd beeld had van de psycholoog. Een relaxte manier van zelfontplooiing, waardoor bepaalde facetten van mijn leven mij voor worden gehouden. Daardoor kan ik nu een jaar later zeggen dat ik niet bang ben voor een tweede winterdip. Ik heb vrede met de keuzes die ik heb gemaakt en ben ik weer die vrolijke, spontane jongen die ik altijd al was.

Toch zal ik geen groot emotioneel prater worden en blijft schrijven een uitlaatklep voor mij. Dat is het eerste verschil met vorig jaar: Ik blijf maar schrijven over onzin of zinvol. Elke keer dat ik dat doe, doe ik dat vol oprechte emotie.

Een gedachte over “De Psycholoog en Ik

Laat een reactie achter op Deanne van der Heijden-weemaes Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s