Een kleine week geleden besloot ik mijn leven tijdelijk te verbeteren door veganistisch te gaan eten. Nu ik zes dagen verder ben, ben ik erachter gekomen dat het leven van een veganist niet gemakkelijk is. Ik denk namelijk continue aan eten.

In de eerste paar dagen viel het me op hoeveel reclames voor etenswaren er voorbij kwamen op de beeldbuis. “Nu vernieuwde Breaker van Campina.” – Mag ik niet daar zit melk in. “Dubble cheeseburger nu ook met kip” – Ik eet nu geen vlees en kaas is van melk. Deze reacties bleef ik maar geven op de televisie. Nu pas had ik door dat er zoveel producten gemaakt worden met vlees, vis, melk ofwel eieren.

Dit maakt het rondje door de supermarkt ook niet plezanter. Normaal gesproken loop ik mijn vast rondje door de buurtsuper bij ons op de hoek. In en uit in vijf minuten en precies wat ik wilde voor ontbijt, lunch en diner. Nu doe ik er minstens zes keer zo lang over, omdat ik op elk etiketje moet kijken of ik het wel in mijn mik mag stouwen. Ik ben voor twee weken een veganist, geen vegetariër. De Vegetarische Slager heeft een paar hele goede producten, maar driekwart daarvan kan ik niet eten, omdat er eiwit in is verwerkt. En de meeste spreads voor op brood zijn zo muf dat ik er na drie dagen al klaar mee was. Ik kan geen humus meer door mijn strot krijgen.

Daarnaast kook ik meestal uit de losse pols met producten die ik in de koelkast tegen kom. Ik hoef op geen enkel moment op te letten of ik die etenswaren of sauzen erbij kan gooien, maar nu moet alles van tevoren gecheckt en dubbel gecheckt worden voordat ik het aan mijn maaltijd toevoeg. Zo gebeurde het dat ik afgelopen zondag een half uur in de supermarkt had rondgehangen om alle ingrediënten voor een veganistische burger te vinden, om er thuis achter te komen dat deze combinatie van alles niet te vreten was.

Misschien heeft het wel iets te maken met het vasthouden aan de normale manier van koken. Uiteindelijk mag je als veganist nog best wel wat, maar je bent gewoon veel beperkter. Na één week snap ik wel dat het moeilijk kan zijn om deze ommezwaai te maken met een goede motivatie erachter. Al doe je het voor de dieren, je eigen gezondheid of tegen de bio-industrie. Het zijn legitieme redenen om het leven voor jezelf moeilijker te maken. Maar ik doe dit als experiment met “om te kijken wat er gebeurd” als enige motivatie. Daardoor blijf ik maar de hele tijd denken wat ik wel en niet mag.

Ik weet ook van mezelf dat ik er over een week vanaf ben. Nu vraag je jezelf misschien af: “Gaat die Rick er dan toch stiekem mee door?” Het antwoord is een duidelijke nee. Ik kijk al uit naar volgende week woensdag, wanneer ik een mismaakte creatie van alles wat ik niet mag eten ga verorberen. Een vette kebab met kaas en extra knoflooksaus, een dikke plak zalm erop, doordrenkt in mayonaise.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s