Waar ik de vorige keer mijn ergernis uitsprak over de fietsende toeristen in Amsterdam, ga ik het deze keer in op de overige toeristen. AirBNB laat ik er helemaal buiten. Dit is één van de vreselijkste ontwikkelingen binnen het Amsterdamse toerisme, maar dat zou de hele blog vullen met een combinatie van superlatieven en scheldwoorden. Vandaar alleen de wandelende toerist.

Aangezien mijn vriendin en ik alleen in het weekend tijd hebben om samen iets te gaan doen, gingen we afgelopen weekend het centrum in om nieuwe kleren te kopen. Helaas zijn vrijdag tot en met zondag hoogtijd voor iedereen die een dagje uit is in onze hoofdstad. Één stap in de Kalverstraat en je hebt het idee dat je beland bent in een mierenhoop. Iedereen loopt traag, kijkt om zich heen, neemt foto’s. Precies hetzelfde als tijdens het fietsen; alleen trager en nog irritanter.

Wandelende toeristen kunnen uit het niets stoppen, terwijl ik zo snel mogelijk door de menigte probeer te banjeren. Botsingen zijn onvermijdelijk. Excuses worden gepreveld, maar die worden alleen maar beantwoord met mijn boze blik. Precies bij de ingang van de winkel waar ik in wil, gaan ze staan om op google maps te kijken. Even een diepe zucht en ik loop vol tegen een schouder aan. Zelfde riedeltje over en over. En alsof dat nog iet irritant genoeg was, kom ik in winkels die zo chaotisch zijn, dat ik spontaan Post Traumatisch Stress Syndroom krijg. Een kriegelig, benauwd en onbestemd gevoel, waardoor ik zo snel mogelijk weer weg wil.

Dit doet de toerist met me. Ik vind ze niet erg als ze bij mij in de bar langskomen, maar wel als ze in kluitjes rond de stad bewegen. Als blowende slakken bewegen ze zicht over het trottoir. Een joint wordt de groep rondgegeven, net als een lauwwarm flesje Leffe Blond. Strompelend en geen idee wat er om hun heen speelt. Amsterdam is een mooie stad, alleen door rood doorlopen ogen is de pracht toch moeilijk te herkennen. Gelukkig staat de GoPro op de Selfiestick continue aan, waardoor je thuis alles terug kunt kijken.

Één ding is wel fijn aan de lopende toerist. Je bent superieur als je zelf op de fiets zit. Op het laatste moment bellen en ze verschrikt zien wegspringen is een kleine geneugte van het langs grote groepen fietsen. Als ze lopen weten, dat ze moeten uitkijken voor alles. In elke reisgidsje staat immers dat Nederland een fietsland is. Scheldend en hard bellend over de Damrak fietsen hoort er nou eenmaal bij. Je klinkt lomp en agressief, maar van binnen lach je keihard.

2 gedachten over “Toerist in Amsterdam: Part II

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s