Een goede bak koffie en het Ontbijtnieuws zijn twee onderdelen van mijn ochtendritueel. Helaas werd deze onlangs gestoord door een achtergrond bij een item. De verslaggever stond een niet noemenswaardige geneuzel te raaskallen, waardoor ik focuste wat er op de achtergrond gebeurde. En daar, recht in mijn zicht, kwam de grootste miskleun die ooit ontstaan is voorbij: De Dab.

Voor iedereen die niet weet waar ik het over heb (lees: Wie onder een steen heeft gelegen sinds 2015), zal ik een korte uitleg geven wat deze “dansbeweging” is. De origine van de Dab is in nevelen gehuld. Wie de daadwerkelijke uitvinder is wordt nog over getwist, maar één ding is zeker; het is een van de belachelijkste moves op deze aardkloot. “De dab is een dansbeweging waarin de danser zijn hoofd laat zakken terwijl hij zijn arm en elleboog omhoog werpt, wat veel op niezen lijkt”, volgens wikipedia. En precies dat is het; niet meer, niet minder. Vandaar dat ik geen idee heb, wat hier zo grappig aan is.

Als iemand een dab doet op de dansvloer, voel ik mijn binnenste ondersteboven keren. Wanneer iemand tijdens een openingsceremonie van een voetbalwedstrijd plots in beeld komt, wordt er gedabd. Maar wat is de meerwaarde hiervan. “Ohhh, kijk mama, hij doet een dab op televisie.” Ik heb wel meer noemenswaardige dingen voorbij zien komen op de tv, bijvoorbeeld: Een streaker op Wimbledon. Dit is komisch, iedereen kan erom lachen en het heeft meer impact dan een jongetje die op de achtergrond van een nieuwsitem in z’n mouw staat te niesen.

Het daadwerkelijke niesen zou ik op de televisie, en op straat, nog veel grappiger vinden. Camera zoemt in op een kussend stelletje. Ze buigen naar elkaar toe. Ze sluiten de ogen. En de jongen niest een volle klodder snot op het gezicht van z’n partner. Tadaaa.. Een YouTube-hit is geboren. Verander het niesen voor de dab en je kijkt naar een fenomeen treuriger dan een pas gestorven babygiraffe. Elke keer als ik een dab zie, gaat er een stukje waardigheid voor de volgende generatie dood bij mij vanbinnen.

Daarnaast bestaat de dab al sinds 2015 en is daardoor per definitie niet meer te verantwoorden. De rage is voorbij, waarom zijn er nog steeds mensen die zich erin vastbijten. Nou ben ik geen held op de dansvloer. Ik ben hooguit gevorderd in de side-step met of zonder gevoel van ritme. Een dab daar doorheen gooien zorgt ervoor dat je hele dans stilvalt. Er zit geen ritme in, het is namelijk het einde van elke dansbeweging. En als je het dan de hele tijd blijft herhalen, zie je er meer uit of je een spastische niesbui met Parkinson hebt.

Eigenlijk kom ik woorden te kort m te beschrijven hoe groot mijn irritatie is voor deze beweging. Het staat in het rijtje: Toeristen op fietsen, ouders die kinderen niet vaccineren, avondeten met je telefoon in de hand, het komische duo Sean Spicer en Donald Trump. Van mij mag je namelijk iedereen die deze beweging doet in het gezicht slaan met de rug van een vlakke rechterhand. Een klap veel harder dan een opvoedende tik. Dat zal ervoor zorgen dat ze normaal gaan dansen en gewoon in een zakdoek niesen, zonder dat ze weer een onmogelijke combinatie maken van die twee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s