Diep in het Nederlandse DNA zit de kunst van het fietsen. De infrastructuur is erop gebouwd om door steden makkelijk rond te komen op dit simpele voertuig. Of je naar de supermarkt moet of vrienden wil bezoeken voor een kroegentocht; de fiets biedt altijd een handige optie om sneller ergens te geraken. Helaas zijn in Amsterdam de toeristen hier ook achter gekomen en dat zorgt dat er bij mij het slechtst naar boven komt

In werkelijk elke straat in het centrum (en een paar erbuiten) verhuren ze fietsen aan de toerist. En die ontdekken de handigheid van dit voertuig maar al te graag. Maar het grote probleem is, is dat zij een mindere mate ervaring hebben met fietsen. Waar de Nederlander al jaren fietst, fietst de toerist de eerste minuten. Deze eerste minuten zijn dus de babystapjes van het fietsen. Het eerste jaar met zijwieltjes slaan zij faliekant over, omdat er hoogmoed gevormd wordt, want “het ziet er zo makkelijk uit”. Natuurlijk laat elke Nederlander het er makkelijk uit zien. Dat heet ervaring.

Toegegeven, er zijn toeristen die zich netjes aan de regels houden, maar deze zijn op één hand te tellen. De rest stopt wanneer ze willen, rijdt tegen het verkeer in, ondervindt het geluid dat een bel maakt, fietst met een slakkengang, kijkt niet naar verkeerslichten, kortom let niet op het verkeer. Ze rijden rond, kijkend om zich heen naar deze nieuwe stad, maar vergeten dat ze ook nog deel uitmaken van het verkeer. En deze combinatie is gevaarlijk. Elk dagjesmens die ik tegen kom raad ik stellig af om een fiets te huren. Ze kunnen net zo goed lopen of gebruik maken van het openbaar vervoer.

Als je jezelf afvraagt hoe het kan dat de toeristen zo makkelijk te onderscheiden zijn van de rest van het verkeer. Heel simpel. Een parade van felgekleurde fietsjes met af en toe een mandje met een groot logo voorop. Ze fietsen altijd achter elkaar, want naast elkaar is te moeilijk. Hierdoor is passeren wel makkelijker geworden, maar het doorkruisen van een militaire colonne gaat gepaard met minder bombarie dan tussen de groep toeristen fietsen. Als je een ook maar iets te onverwachte beweging maakt (en deze gebeurt nou eenmaal vaak als je dagelijks fietst) schieten ze in de stress. Als een hert in de koplampen van een vrachtauto; ze verkrampen helemaal. En daardoor ontstaat dan weer een gevaarlijke verkeerssituatie, omdat iemand midden op de weg stil is komen te staan.

Vandaar mogen er in Amsterdam geen fietsen meer verhuurd worden aan toeristen. Door hen wordt het verkeer onveiliger en lopen de ergernissen bij de originele fietsers hoog op. Het moet ook niet leuk zijn om continue uitgescholden te worden als ze weer voorbij worden geschoten door iemand die naar zijn werk moet. “Rot op met die kutfietsen en ga lekker lopen, hufter.”, terwijl een universele middelvinger gezelschap passeert. De toerist weer verbaast, maar ze hadden niet door dat ze midden op een kruispunt stilstonden om een foto van een gevel te maken. Ga maar lekker lopen, dat zit je mij een stuk minder in de weg. Maar toch niet helemaal, maar daarover de volgende keer meer.

3 gedachten over “Toerist in Amsterdam: Part I

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s