Room for Thought. Geen nieuwe afdeling in de boekwinkel, waar je van een moccachino “genieten”, terwijl er op de achtergrond een hippie poëzie lezing wordt gegeven. Het is een app, waarbij je een dagboek bijhoudt door dagelijks een foto te posten. Mijn vriendin kwam met deze app en ergens vind ik het grappig, maar ook immens irritant. 

Het heeft allemaal te maken met dat ik heel weinig met sociale media heb. Sowieso met de hele digitale wereld heb ik weinig op. Twitter lees ik om te weten wat President Trump dit keer weer heeft uitgekraamd. Facebook gebruik ik om oud klasgenoten op te zoeken en te kijken of er nog een feestje ergens in de buurt is. Voor Instagram is mijn leven niet interessant genoeg om elke dag een leuke, gehypte nieuwe foto te plaatsen. Verder heb ik nog Untapp’d waarop ik vergeet te posten dat ik ergens bier aan het drinken ben. En Snapchat waar ik nooit het nut van heb gezien. Ergens heb ik bij deze laatste vooral de gedachte dat hij totaal gemaakt is om “dickpic’s” te sturen naar mensen die daar niet om gevraagd hebben. Zo merk je al redelijk snel dat ik niet aan de top van de sociale media ladder sta. Waarom heb ik dan toch Room for Thought geïnstalleerd?

Simpelweg omdat nieuwigheid interesse bij mij opwekt. Al ben ik er redelijk snel weer klaar mee, ik wil wel op de hoogte blijven. Soms blijft het hangen, maar de grootste tijd raak ik al snel verveeld. Misschien is dit ook het geval van Room for Thought. Zoals ik nu het nu zie is het een soort vervelende Instagram, die de hele tijd blijft aangeven dat je elke dag moet registreren als een soort fotografisch dagboek. Mijn eerste foto in deze app, is een foto van de televisie, omdat ik net ontspannen een potje zat te racen. En ik ben bang, dat ik als film-, serie- en showfreak, meer dan wekelijks een foto zal gaan maken van de televisie. Hierdoor wordt mijn fotocollage van mijn dagelijkse bezigheden meer dan wekelijks gevuld met foto’s van mijn flatscreen. Niet echt de meest interessante vullen van een dagboek.

Ik denk dat ook bij deze app de nieuwigheid er snel weer vanaf is. Bij Instagram kan ik nog wel eens een leuke foto maken, maar hier kan ik ook rustig een tijdje voor nemen om de juiste foto te maken. In het geval van Room for Thought heb je drie seconden. Als je een selfie wilt nemen, moet je in de drie seconden de camera flippen en moet hij zich nog scherp stellen. Dus naast het feit dat ik een groot deel van de tijd een televisie op de foto zet, is hij ook nog eens de helft van de tijd onscherp, waardoor mijn hele dagboek vol komt te staan met pure lelijkheid. Dit weerspiegelt niet de licht-autistische perfectionist die ik in het echte leven ben. Als het een geschreven dagboek was, zou het er één zijn met onduidelijke verhalen vol met vlekken en doorhalingen.

Waarschijnlijk ben ik met deze app net zo snel klaar als met Snapchat en zal hij beëindigen in de zwarte en vergeten pagina’s van mijn telefoon, tussen Roll the Ball en al mijn opvullingsapps van vodafone. In deze tijd van de hoeveelheid nieuwe apps is het heerlijk om er genoeg niet te gebruiken als opvulling van de dag, want na een tijdje sta je op Room for Thought foto na foto je eigen sociale media te checken.

Een gedachte over “Mijn Waardeloze Fotodagboek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s