Het was weer zover. Ik stond op met een pijnlijk gevoel in mijn rechter bovenbuik net onder mijn ribbenkast. Als luie millennial bel je niet de plaatselijke huisartsenpost, maar ga je op zelfonderzoek op de fora in de krochten van het internet.  En waar ik de vorige keer een gescheurde appendix moest hebben, had ik dit keer te maken met een afstervende lever. 

Inderdaad, een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, maar ik ben geen ezel dus ik blijf maar tegen “heilige” huisjes aanlopen. Mijn buikpijn had geresulteerd in een ongegronde angst dat mijn lever ermee was opgehouden. Dit keer had ik echter ook een aantal symptomen te pakken, daardoor wist ik het op dit moment zeker. De alcoholische drankjes van de afgelopen carnaval zouden mij de nek gaan omdraaien. Een paar van de symptomen waren: gewrichtspijn, rode plekken op de huid en een slechte adem. Alle drie kon ik ze afvinken met zekerheid. Dit keer was het menens.

Alhoewel, toen mijn slaapversuftheid was opgeklaard en mijn brein weer genoeg bij kennis was, kwam ik erachter dat de symptomen vooral bedrog waren. De gewrichtspijn was een nalatenschap van de carnaval. Door het gespring op hakschoenen, in plaats van mijn gebruikelijke Chuck Taylors, hebben mijn knieën het redelijk te verduren gehad. De blaren op mijn voeten vertellen hetzelfde verhaal. De rode plek was van de avond ervoor, toen ik een onreinheid op mijn huid probeerde uit te knijpen. Dit resulteert vaak in een groter bloedbad dan tevoren bedachten. Het blijven pulken en porren is immers een groots genot. Aangezien ik net was ontwaakt, was niet geheel onlogisch dat ik mijn tanden nog niet had gepoetst. Vandaar de slechte adem die ik toch als symptoom nummer één had beschouwd.

Nu alle symptomen weer waren doorgekrast, restte mij slechts nog de vraag wat die zeurende pijn in mijn buik was. Gelukkig kwam dat antwoord na een goede bak ochtendkoffie, waarna ik een ongekende hoeveelheid damp achterliet in het riool. Één keer drukken en de pijn was weg.

Hierdoor kwam ik er wel achter dat ik een spreker ben die niet naar zijn eigen woorden luistert. Een Donald Trump onder de bloggers. De volgende keer is het misschien verstandig om eerst mijn dagelijkse routine te doen en daarna pas mijn telefoon te raadplegen. De juiste volgorde scheelt namelijk een hoop stress in de vroege ochtend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s