Een week geleden liet mijn vriendin een filmpje zien van een speciaal voor Valentijnsdag georganiseerde vader-dochter balletklas. De pafferige daddies moesten hun kroost op de dansvoer volgen, wat zorgde voor een hilarisch effect. Natuurlijk was ook bij mij daar een lach, maar ook zette het mij aan het denken hoe ik als vader zou zijn. 

Laat ik één ding voorop stellen. Ik heb nog lang geen plannen om mijzelf onder te dompelen in het vaderschap. Het voorrecht van het brengen van het eerste kleinkind aan mijn ouders laat ik over aan mijn “grotere” zus. Laat haar de oefenperiode doorstaan, dan sluit ik me pas na minimaal vijf jaar aan. Ik ben sinds kort een “zelfstandige” inwoner van Amsterdam en daardoor nog lang niet bevoegd om een kleine krummel te onderhouden. Een cactus heeft in mijn handen een niet te hoge levensverwachting, laat staan een mensenbaby.

Toch komt er soms een idee boven met mij als vader. Het gaat ooit een keer gebeuren, maar heb ik het in me om een leuke papa te zijn? Ben ik die vader die trots met zijn pasgeboren zoon in een tuigje op zijn borst door de stad paradeert? Een vader die zonder schroom mee danst bij vader-dochter ballet. Oftewel een vader die boven de middenmoot uitstijgt en zijn eigen kinderlijkheid behoudt.

Het antwoord is: Ja. Natuurlijk ga ik mee met vader-dochter ballet. Ik dans de sterren van de hemel, alleen om een glimlach op het gezichtje van mijn dochtertje te zien. Mijn zoon mag rondlopen als spider-man als hij daar zin in heeft en dan noem ik hem ook de hele dag spider-man. Als mijn dochtertje met carnaval gekleed wil als de wolf, ga ik als Roodkapje. Gewoon omdat ik de geestelijk heb van een kleuter en mijn kinderen zich daarmee kunnen vereenzelvigen. Een gekke, kekke papa.

Gelukkig kan ik hier nog een tijdje over fantaseren, want ik ben nog echt niet toe aan een kindje. Er zit nog eerder een aversie in mij voor kinderen. Ze zijn leuk op een afstandje of voor een half uurtje, maar daarna moet ik weer kunnen schelden, zuipen en nadenken over mijn volgende blogje zonder dat er een kind aan mijn mouw trekt. Nu kan ik nog genieten van de rust en van mijn vriendin zonder geïnterrumpeerd te worden door een brabbelend propje.

Check hier het linkje voor de vader-dochter balletklas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s