amsterdam-light-festivalDe wandelroute van het Amsterdam Light Festival is weer geopend. Een deel van de stad is bekleed met lichtgevende sculpturen van over de hele wereld. Voor het tweede jaar op rij heb ik deze route gelopen en daardoor weet ik ook meteen dat kunst in het oog van de toeschouwer zit. Wat niet alles vond ik interessant.

Kunst vind ik mooi als het interactief is, waardoor je in dit geval kan spelen met licht. Of dat kunst je aan het denken zet. Zo kan een kunstwerk iets schurends hebben, waardoor je verder gaat denken dan wat er daadwerkelijk voor je afspeelt. Maar dit jaar zijn veel stukken tijdens het Light Festival statisch en onbeweeglijk. Hierdoor komt het op mij over als saai.

Ik snap nu eenmaal weinig van de kunstwereld. Iets kan mooi of lelijk zijn of er zit een goed verhaal bij, waardoor ik het kan waarderen. Maar in dit geval waren er genoeg kunstwerken die me niets zeiden en waarbij en onzinverhaal werd opgehangen. Zo was een van de kunstwerken, genaamd Under Influence van Iemke van Dijk, niets meer dan een paar met reflectoren beplakte plankjes die op het water dreven. Deze plankjes werden van een kant verlicht door een x-aantal bouwlampen.

Maar op de beschrijving stond: “Op het eerste gezicht lijken de reflecterende elementen van Under Influence simpelweg te drijven. Na een langere blik zal je je realiseren dat ze van positie veranderen, waardoor een subtiel en abstract lichtschouwspel ontstaat.” No shit. De plankjes liggen op water. Logisch dat ze van positie veranderen. Heb je ooit lang genoeg naar drijfhout gekeken. Dat doet precies hetzelfde. En dit bedoel ik dus met een lulverhaal aan je kunstwerk verbinden waardoor het een diepere betekenis zou moeten krijgen. Het zet met niet aan tot denken over hoe mooi het schouwspel is. Het maakt me eerder woedend omdat de kunstenares er zo makkelijk mee weg komt.

Daarnaast vind ik mensen, die denken dat ze kunst van binnen tot buiten snappen, ook vreselijk. Dit viel mij het meest op toen ik ging kijken bij een segment dat door kinderen was gemaakt. De kinderen hadden een opdracht gekregen om duurzaamheid en licht met elkaar te verbinden. Door zo’n soort opdracht krijg je een leuke inkijk in de gedachten van een kind. Ze lossen dingen namelijk heel creatief en leuk op. Daardoor is dit onderdeel van de route tamelijk interessant. De uitwerking is niet altijd even perfect, maar de achterliggende gedachte is waar het echt om gaat.

Bij de toegangspoort van de kinderexpositie stond een ouder stel het informatiebord te bekijken. Na de eerste zin te hebben gelezen zei de man tegen zijn vrouw: “Dit hoeven we niet te zien. Dit is gemaakt door kinderen.” Wat ben je dan een opgeblazen, zelfingenomen, arrogante lul. Omdat kinderen het maken is het niet goed genoeg voor je kunstzinnige zintuigen. Ga maar lekker kijken naar reflecterend drijfhout, terwijl je jezelf in gedachten aftrekt om je kunstkennis. Lekker geilen op het abstracte lichtschouwspel, terwijl je vrouw en jij hevig knikkend naar de houtjes staren.

De interesse voor kunst ligt bij iedereen anders, maar een beetje redelijkheid mag best. En helemaal voor kinderen. Die hebben hun best erop gedaan en zetten zo hun eerste stapjes in de kunstwereld. Dat is best een applausje waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s