sleutelsNa een wild dagje werken was mijn vriendin haar sleutels verloren. Een speurtocht langs elk zakje, krochtje en hoekje, kwam ze er achter dat hij toch echt niet meer bij haar persoontje was. Vandaar dat ik een dag later weer eens naar de sleutelboer mocht. 

Ik hou van dat soort tentjes. De zaak van de man. Het lijkt alsof elke sleutelboer geselecteerd wordt op zijn dikke buik en norse uitstraling. Technologie loopt er decennia achter. PIN-apparatuur is iets voor hippie’s, net als mobiele telefoons die meer kunnen dan alleen bellen (natuurlijk beschermd door een hoesje met riemlusje)

Ook deze zaak was precies wat je van een sleutelboer verwacht. Dit keer was het niet één kale, dikkige man, maar een olijk trio. De eerste stond achter de kassa en verrichte het meeste werk in een handomdraai; de vakman. De tweede liep rond met een permanent brandend shaggie op z’n lip; de roker. En de derde zat als steevast meubilair achterin de zaak flauwe opmerkingen te maken; de lolbroek.

De sleutel was zo gemaakt door de vakman. Nog geen minuut ging voorbij of mijn nieuwe voordeursleutel lag vers op de toonbank. En natuurlijk was deze sleutelmaker ook niet in het bezit van een sleutel, want, zoals ik al zei, technologie is iets vreemds voor de sleutelboer. Vandaar dat ik een klein sprintje moest trekken naar de tegenoverliggende Boerenleenbank.

Weer terug gekomen stond de vakman uiterst geïnteresseerd een pamflet te lezen, die hij hoogstwaarschijnlijk vandaag al meerdere keren had doorgenomen. Verveling is voor hen geen tijdverdrijf, maar een sport. Zelfs na een opmerking van de roker keek de vakman niet op van zijn literatuur, waardoor de roker zelf achter de toonbank hobbelde.

Met de overhandiging van mijn net gepinde geld, kwam de derde van het trio in actie. “Hij heb net de bank overvallen” riep de lolbroek triomfantelijk. Geen van de andere twee lachten, wellicht omdat hij deze grap dagelijks maakt. Met een grijns knikte ik zijn kant op en riep ik: “Tuurlijk, zo hoort het toch.” Waarna de lolbroek zijn gezicht in een olijke plooi trok. Zijn opmerking had het doel bereikt.

Met de sleutels in mijn hand liet ik het trio achter en ging zij verder met hun dagelijkse sportbeoefening. Dit soort zaakjes veranderen nooit, maar dat is juist iets goed. Ze herinneren je dat het leven ook lekker simpel kan zijn. Gelukkig kom ik niet zo vaak in deze zaakjes, want dat zou betekenen dat ik mijn sleutels steevast kwijt ben en dat is ook niet al te handig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s