pokemon goDe rage zal niemand zijn ontgaan en ook ik heb me eraan gewaagd. Zo verslavend als heroïne op een midzomerdag: Pokémon GO. De debiele mobiele app die mijn jeugdige zelf de droom, van Pokémon vangen in de wildernis, laat uitkomen. 

Op forensische weg naar huis trek ik toch nog even mijn mobieltje uit mijn zak. Ik begin langzamer te fietsen, zodat ik ondertussen een ei uit kan broeden en om me heen kan kijken of ik nog ritselende struikgewasjes zie. “Wat ruist er door het struikgewas. Het is een uh.. een uh.. Pidgey.” Ik begin als een wilde op mijn telefoon te raggen, tikken en swipen om dat beestje in een rood/witte bal te vangen. Na een paar zwiepjes zit de vliegende Pokémon in mijn bal, als het lampje dooft heb ik hem gevangen. Een Pidgey van leven 10. Geen drol waard weet ik zelf, maar ik kan hem altijd transferen voor één Pidgeycandy. En zo fiets ik de nacht door op zoek naar beestjes in de krochten van de stad.

PidgeyAls dit je allemaal niets zegt, dan is deze hele rage aan je voorbij gegaan. Dit was eerst ook aan mij besteed, maar toch heb ik me laten verleiden tot het vangen van Pokémon (en alles wat daarbij komt kijken). Ik loop door straten, sta plots stil en kijk aandachtig of mijn telefoon aan het trillen is. Een absurd schouwspel, zeker als je dit van een afstandje gaat bekijken. Een mannetje of tien die naast elkaar op een bankje zitten. Ze vechten of zitten allemaal achter die ene zeldzame Pokémon aan die in het park zit. Een stel debielen kun je ze noemen of je gaat naast ze zitten om ook aan de vangst mee te doen. Tegenwoordig ben ik één van die laatsten.

Dit is het eerste spel dat heeft bereikt, wat nog geen enkel ander spel heeft weten te doen. Kinderen (en volwassenen) gaan de straat op om te gamen. Ze lopen hele stukken zonder dat ze er erg in hebben. Zelfs ik ben een rondje door het park gaan lopen om te kijken of daar nog iets interessants was te vinden. Maar er zit ook een keerzijde aan deze positieve ommezwaai in de game-industrie. Kinderen weten niet meer wat verantwoord is. Ze stappen zo het spoor op, omdat daar een zeldzame Rotspokémon is gespot. Iedereen, met een beetje gezond verstand, weet dat dit niet de bedoeling is, maar de kinderen gedragen zich als volleerde verslaafden, die het gevaar niet meer afwegen tegen beloning. Of ze vinden de beloning belangrijker dan hun eigen leven. Ook zijn mensen zo geobsedeerd geworden, dat ze zelfs tijdens de bevalling van hun eega op jacht zijn naar Pokémon in de operatiekamer.

Ik ben niet zo verslaafd dat ik halsbrekende toeren uithaal voor een fictief diertje. Een blokje om vind ik niet erg, maar daar blijft het wel bij. Daarnaast ligt de server er vaker uit, dus ben ik meer naar signaal aan het zoeken, dan dat ik daadwerkelijk iets aan het vangen ben. Met mijn mobiel boven mijn hoofd ouderwets signaal aan het vangen in het park. Gestoord en boos, maar hoopvol dat ik de server weer op mag en kan gaan jagen. Als de oerman die ik ben. Jagen en verzamelen is nog steeds niet uit mijn bloed verdwenen.

Hoe ik het er vanaf heb gebracht kan je hieronder zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s