Tadaa… Daar is het dan: Kanker. De debiele clown op een kinderfeestje, die niemand echt heeft uitgenodigd. Ze dagen ineens op en geen enkel persoon wordt er echt blij van. Vooral irritatie die zich omvormt tot boosheid. Het lijkt wel of iedereen er mee te maken moet hebben in z’n leven.

Keihard. Een boze droom die zich omvormt tot een vreselijke waarheid. Telefoontjes die je niet wil krijgen, vol met onbegrijpelijke terminologie. Zeker als je het uit de tweede mond hoort, waarbij er een woordenbrij van hysterie op je wordt afgevuurd. Een term als “zware chemotherapie” klinkt dan precies zo rot als het is om te spellen.

Daarna een boodschap van medestanders. Sterkte etcetera. Natuurlijk pure steunbetuiging, maar het liefst ben je de kanker kwijt. Als je met de hoeveelheid steun de ziekte de wereld uit kon helpen, dan was niemand meer ziek.

“Wist je dat in 2016 mensen nog doodgingen aan kanker?”

“Opa, wat is dat?”

“Dat is hetzelfde als ebola, AIDS en ALS, die hebben we allemaal weggesteund.”

Wat handig hè, die steunbetuigingsremedie.”

Opa en kleinzoon lachen; alles is goed.

Helaas werkt het niet zo en moet iedereen de ballondieren aannemen zoals ze gevormd zijn. De één fietst een berg op, de ander doet een duit in de collectantenbus en een derde lacht om een debiele clown op een kinderfeestje, omdat de alles om hem heen toch al zo bedompt is, dat zelfs een clown grappig begint te lijken.

“voor papa”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s