Het menselijk lichaam is een wonder. Een compact pakket van weefsels, sappen en botten zorgt ervoor dat wij rond kunnen lopen op deze godverdomse bol. Bij ziekte zorgt het lichaam voor een tegenaanval. Een vochtje, wat haartjes en een klein gekruld buisje houden je in evenwicht. En bij het zien van een wulpse dame pompt het bloed van de hersenen naar de boxerregionen. Maar er is één sap waaraan ik me kapot erger. Zweet.

Een tien jaar geleden mocht er plots niet meer gerookt worden in kroegen, bar-dancings en andere uitgaansbivakken. Dit zorgde er voor dat de, vroeger zo overstemmende, smog niet meer de smerige geurtjes van kots, schraal bier en zweet verbloemde.Nu moet ik toegeven dat de zure lucht van braaksel niet de lekkerste geur is, maar deze verblijft meestal in de buurt van de toiletten of vermengd met opgedroogd zaad en slakkensporen in donkere achterafsteegjes. En schraal bier stinkt minder naarmate je meerdere pilsners hebt genuttigd. Je mond is dan immers een petrischaal van verschaalde alcohol geworden.

Maar zweet is anders. Zweet hoeft niet te stinken. Zweet is voor elk persoon anders. Het is, een soort van, te bestrijden met deodorant, maar toch ruik je de geur van de mens er doorheen. Natuurlijk, als je een hele bus per dag gebruikt gaat dit niet op, maar dan zou ik me eerder zorgen maken over de hoeveelheid chemicaliën die je inademt. Uiteindelijk heeft iedereen een eigen geur en daar moeten ze mee leren leven.

Daarnaast ben ik gezegend met mijn vaders vermogen om te zweten bij de minst mogelijke inspanning. Geef mij een zware doos en een trap met twintig treden en ik laat mijn verkoelingsvocht los in een tempo waar alleen topsporters bekend om staan. Als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat ik na een kleine inspanning zweet, had ik nu een dagelijkse levensvoorraad aan vochtige handdoekjes kunnen kopen.

Nu klinkt dit als een miniem probleem. En dat is het ook. Ik maak nou eenmaal graag van een mug een vliegtuig. Maar het is dat ik me er aan stoor, als ik op de fiets naar dat leuke tentje ga om daar bevochtigd neer te plompen. Mijn vriendin, daarentegen, heeft het tegenovergestelde. Zij zweet nooit. Haar huid wordt nat als ze door de regen loopt, anders is het zo droog als de diepste krochten in Death Valley. Maar dit lijkt mij ook niet ideaal. De warmte blijft onderhuids hangen en verkoeling blijft uit. Daar is zweet voor bestemd. Onhandig als het de enige positieve taak niet doet.

Ik weet dat er niets aan te doen is. Misschien een ingreep die zweetblaasjes verwijdert, maar dit klinkt niet als een hele gezonde optie. Daardoor blijf ik gewoon met een bezweet voorhoofd op afspraken aankomen. Zo zit mijn lichaam nou eenmaal in elkaar. Dus de volgende keer dat ik word uitgenodigd op een feestje in de kroeg of waar dan ook, dan zou ik het fijn vinden als er een klein handdoekje klaar ligt. Dan kan ik op een subtiele manier mijn lichaam ervan overtuigen dat het minder zweet hoeft af te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s