Fitness GirlDe Sportschool: Een gemêleerde stoofpot van zwetende mensen op buitenaardse martelwerktuigen, jaren ’80 glamrock en spiermassa accentuerende ijzervreters. Althans zo heb ik de gym altijd gezien vanuit mijn bevooroordeeld perspectief. Vorige week heb ik mijn zweetklieren voor het eerst van mijn leven aan het werk gezet in de sportschool.

Nou moet ik met oprechtheid zeggen dat ik een groot gedeelte van mijn leven een aversie heb gehad voor fysieke inspanningen. Het liefst zit ik op de bank met een geitenwollen dekentje over mijn benen naar Heel Holland Bakt te kijken, terwijl ik toastjes met zalm en brie en een fles rode wijn in rap tempo mijn mik in werk. Maar zo kweek je natuurlijk nooit je zomerlichaam en het vet blijft zich alleen maar rondom de buikrand aanzwellen. Om dit in de hand te houden is sowieso gezond eten een pré, maar, helaas voor mijn luiheid, hoort lichaamsbeweging ook in dit pakket. Vandaar dat ik mij onder heb laten dompelen in de wondere wereld die zichzelf de sportschool noemt.

Ik was meteen blij verrast toen ik binnentrad in mijn lokale gym. De ijzervreters hebben een eigen hokje, waar ze urenlang naar zichzelf kunnen lonken terwijl ze hun pistolen (lees: spierballen) kunnen showen en kussen. Door dit soort mensen heb ik altijd een afkeer gehad voor de sportschool. Minachting voor de medemens en verheerlijking van hun door steroïden opgepompte gladiatorlichaam maakten, voor mij, de sportschool minder aantrekkelijk. Terwijl jij je longen uit je lijf probeert te trappen op een crosstrainer, staan zij je met een arrogante en zelfingenomen blik aan te staren: “Wat doe jij hier in mijn territorium, scharminkel.” Gelukkig zat er nu een muur tussen hun minachting en mijn a-ritmische en houterige eerste oefeningen.

Één van de meest afgezaagde dingen in de sportschool werd al snel iets motiverends. De jaren ’80 oppeppende glamrock schalde uit de speakers, waardoor ik het gevoel kreeg dat er binnenkort instructrices met roze zweetbanden en beenwarmers naar binnen zouden stormen. In het begin ergerde ik me ook enorm aan de muziek, maar zo gauw ik op de fiets zat, merkte ik dat het tempo heerlijk is om op te knallen. Door “Push it to the limit” waande ik me in een foute montage, waarin je de held van de film steeds beter ziet worden om uiteindelijk de eindbaas te kunnen verslaan. Dit werkte zo motiverend, dat ik zelfs harder wilde gaan en verder wilde reiken, oftewel ik pushte het to the limit.

Toch zal ik na deze ervaring nooit een groot advocaat worden voor de sportschool. Het is toevallig dat ik een sportschool heb gevonden, waar ik me fijn en onbeoordeeld in voel, maar dit is lang niet overal zo. Eigenlijk heb ik nog steeds een schijthekel aan de sportschool. Je zweet te veel. Je tilt te zware gewichten op manieren zoals je nooit zou doen. En je loopt er uitgeput weg. Ik ben alleen in gaan zien dat het ook zijn positieve kanten heeft. Het geeft je na afloop toch een gevoel van voldoening. En in mijn geval was het dat ik zonder berouw me mocht storten op een heerlijke zak chips. Ik had weet eens gesport; tijd voor een beloning. Waarschijnlijk neem ik een abonnement op de sportschool en misschien kweek ik daardoor toch nog eens het zomerlichaam, waar ik het zo vaak over heb.

4 gedachten over “Push it to the Limit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s