ReligieDe Koran, de Thora en de Bijbel. De drie grootste heilige geschriften in de wereld. Elk heeft miljoenen aanhangers, die bereidt zijn om hun geloofsleer te beschermen. Koste wat het kost. Maar is dit eigenlijk nog wel van deze tijd? Moet religie nog wel serieus genomen worden in deze moderne en wetenschappelijk vooruitstrevende samenleving?

In Cosmos: A SpaceTime Odyssey kwam het volgende gedachten-experiment voorbij: “Stel je voor dat je een willekeurige ster in de hemel kiest. Deze ster wordt omcirkeld door planeten en op één van deze planeten leeft een intelligente groep organismen, één van de tien miljoen levensvormen op die planeet. Een subgroep van deze soort organisme gelooft dat hun planeet het centrum van het universum is. Het universum is voor hen gemaakt en alleen voor hen. Zij weten alles van dit universum af wat ervan te weten valt. Hun kennis is daarmee rond. Hoe serieus zou je hun uitspraak nemen?”

Niet al te serieus was al snel mijn antwoord. En zo denk ik ook over religie op onze planeet. Naar mijn idee is religie een antwoord, voor het onbekende, vanuit vervlogen tijden. Tegenwoordig komen de meest logisch antwoorden voort uit onderzoeken en niet uit geschriften die duizenden jaren geleden opgesteld zijn. De Germanen geloofden dat de God Thor in de wolken zat en met zijn donderende hamer de bliksem naar de aarde sloeg. Nu weten we dat het alles te maken heeft met wrijving en statische elektriciteit. De Romeinen en Grieken hadden Goden voor elke lust, last, norm, waarde, zonde, element, pijntje, weersverwachting of voor het leven en de dood. Vooral deze laatste is de grootste grondlegger van de meeste religies.

Mensen zijn letterlijk als de dood voor de dood. De angst voor wat er met je gaat gebeurden, als je komt te overlijden, is een van de grootste drijfveren voor de religie. Maar angst brengt een cultuur van verlamming met zich mee. Angst weerhoudt mensen ervan zichzelf verder te ontwikkelen en daarmee zichzelf voorbij te streven. Waar in de Middeleeuwen religie als perfecte tegenhanger van wetenschap kon functioneren, loopt het geloof nu kilometers ver achter. Vroeger kon men passages uit de Bijbel gebruiken om het tegendeel te bewijzen door middel van observaties, proeven, methodes en berekeningen. Het geloof werkte als een katalysator om mensen te stimuleren hun eigen gedachten te gebruiken en het geschreven woord in twijfel te trekken. Maar de heilige geschriften zijn blijven hangen in de glorie van de Middeleeuwen, terwijl de wetenschap met rasse schreden vooruit is gesprongen. Galileo Galilei kwam in conflict met de kerk toen hij aantoonde dat  Nicolaas Copernicus gelijk had dat de aarde niet het centrum van het universum was. De kerk was woest op hem simpelweg omdat het in de Bijbel anders geschreven stond. 

Bill Nye vs. Ken HammNatuurlijk zijn er gelovigen die in de wetenschap werken, maar de Bijbel als uitgangspunt gebruiken voor je onderzoek is hetzelfde als een vraag zoeken bij een antwoord, in plaats van andersom. Je blijft altijd binnen hetzelfde denkbeeld en je kunt niet loslaten van dat ene kleine feitje dat er een God is die alles regelt. Zo vond ik het ook vreselijk vermoeiend om naar een lang debat te kijken tussen darwinist Bill Nye en creationist Ken Hamm. Er kwam een vraag uit het publiek: “Wat was er voor de oerknal?” Waarop Bill Nye moest antwoorden dat hij dat niet wist. Door middel van berekeningen kunnen ze tot op de milliseconde terugrekenen wat er gebeurde vlak na de oerknal. Wat daarvoor was is nog een mysterie en dat geldt als drijfveer voor veel wetenschappers. Waarop Ken Hamm pareerde dat hij een boek had (Lees: de Bijbel) waarin precies stond wat er was voor de oerknal, namelijk alleen God. Met dit antwoord nam de heer Hamm kennelijk genoegen en daarmee was de kous af. Dit vond ik zo’n verlammend antwoord. Je neemt namelijk iets aan waar geen enkel aantoonbaar feit voor is en je stelt er ook geen vervolgvragen meer over. Zo brabbelde Ken Hamm het hele debat vol, meerder malen teruggrijpend op zijn geschrift, en bleef ik uiteindelijk met een leeg gevoel in mijn maag achter.

Natuurlijk snap ik dat hele volksstammen uit geloof hun hoop en kracht putten. Zolang religie maar niet hun denkbeeld verandert en invloed heeft op het maken van keuzes. Er zijn en worden zoveel oorlogen gevoerd simpelweg omdat twee partijen een ander religieus denkbeeld erop na houden. Waarom kunnen de verschillende religies niet naast elkaar bestaan, maar moeten ze elkaar altijd van deze aardkloot willen verwijderen?

Persoonlijk ben ik sowieso een groot voorstander om religie uit elke cruciale beslissing te houden. Ik baseer mijn overwegingen liever op feiten, ethiek, normen of waarden, dan op een geschrift over een almachtig wezen die nog nooit iemand gezien heeft. Ik zie daardoor het nut ook niet in van partijen als CDA, Christenunie en SGP. Deze partijen staan allemaal voor de Christelijke normen en waarden, maar deze zijn in mijn ogen enorm achterhaald. Geen koopzondagen, omdat zondag een rustdag is. In deze vierentwintiguurs maatschappij past dit denkbeeld niet.

Religie is iets wat totaal voor jezelf is. Als jij hoop en kracht kunt putten uit je geloof, dan sta ik totaal achter je. Religie is een keuze en niet iets wat als een erfstuk in de familie moet worden doorgegeven. Als jij vindt dat jouw denkbeeld totaal aansluit met de geschriften van Mohammed, dan hou ik je niet tegen om je aan te sluiten bij dat geloof. Maar zo gauw jij tegen wordt gehouden in je persoonlijke vooruitgang, dan zou ik toch graag willen zeggen, dat je eens buiten je hokje moet gaan denken of daar meer gangbare logica te vinden is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s