Koning Willem-AlexanderZaterdag is het zover. Dan staat Willem-Alexander voor het eerst aan het hoofd van de gezellige kneuterigheid genaamd Koninginne-dag Koningsdag. Een volksfeest waarop iedereens Nederlandse leeuwenhart een oranje-tsunami door de straten spuwt.

Voor mij begint de grootste lol al ’s ochtends als de Koning, Koningin en groot gevolg Lutjebroek, of iets dergelijks, aandoen. Het is in principe de minder mystieke intocht van Sinterklaas. Alleen gedragen nu alle volwassenen zich als kinderen, zijn alle zwarte Pieten wit en is er meestal nergens een schimmel of pepernoot te bekennen. Ook loopt het schip niet vast in de haven en doet Diewertje Blok geen verslag al weken van tevoren. In plaats daarvan zit die forse Blauw Bloed kenner al wekenlang Albert Verlinde op te hitsen met wat iedereen aan zal hebben en of de hoedjes te weinig veren zullen hebben.

Je zet ’s ochtends de televisie aan en ziet Oppervorst Wim-Lex met een fluoriserend oranje toiletpot staan smijten. Dat is toch het toppunt van gezellige kneuterigheid. Ik hou daar wel van. Het is semi-gedwongen, semi-onhandig, maar bovenal grappig en daardoor komt een man, die toch een redelijk afstandelijke functie heeft, over als normaal mens. Ik zie Koningin Elizabeth II nog niet zo snel met een glas gin en tonic in haar hand op een ponton Lechlade-on-Thames rond zien dobberen, zwaaiend naar de mensenmassa die van heinde en verre is op komen draven. Of Barack Obama die in een pak met het motief van de nationale vlag een veel te grote hamburger in z’n mik staat te douwen middenin Corpus Christi. Dat zou hij nooit mogen doen van zijn persteam. Hij zou er dan teveel uit zien als patriottistische liberaal. Willem-Allexander heeft vast wel een persteam, maar als hij een potje wil fierljeppen, dan gaat Wim-Lex een potje fierljeppen. Dat soort acties maakt het koningshuis geliefd onder het volk.

Maar naast de intocht van Wim-Lex en Max, de Oranjeversiering, het gezuip, de gezellige terrasjes, de bandjes en het feestgedruis is er één ding dat ik het mooist vind aan dit bruisende volksfeest: De rommelmarkt.

Zelf heb ik nooit met een kleedje op de markt gestaan om mijn oude zooi te verkopen of met mijn viool slecht gecoverde popnummers te staan jengelen, maar ik snap de aantrekking wel. Ik heb er zelf het geduld niet voor. Je staat voor dag en dauw op om het beste plekje te bemachtigen, om er ’s ochtends achter te komen dat iedereen ditzelfde idee had. Dan smijt je je “goedbedoelde” rommel op een naar mottenballen riekend picknickkleedje. Op één of andere manier zitten hier altijd Bassie en Adriaan videobanden tussen. Je zit de hele dag te kletsen met je buurmarktverkoper, eet zelfgebakken koekjes, drinkt te waterige aanmaaklimonade, bekijkt andermans Bassie en Adriaan videobanden, eet voorgesmeerde witte boterhamen met kaas, onderhandelt met iemand over een lelijk vaasje, luistert naar dat meisje met klarinet die Stairway to Heaven loopt te verkrachten. En als de zon onder gaat, pak je je videobanden weer in en ga je naar huis met €1,49 winst, omdat je een oude linkerschoen hebt verkocht. 

Ik vind het heerlijk om dit te aanschouwen. Alle vormen van kneuterigheid in één dag zoals dat alleen in Nederland kan. Van gehucht tot stad loopt iedereen in dezelfde oranje polonaise met Koning Willem-Alexander voorop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s