ScheveningenScheveningen. De waterkant van Den Haag. Waar in de zomer over de halfnaakte lichamen is te lopen. Strandtenten prijken, met hun felle kleuren, vlak boven de boulevardrand uit. Het nachtleven doet niet veel onder aan een mini Las Vegas. Maar er is iets kapot, dat niet meer te maken lijkt.

Scheveningen is begonnen als een lieve kleine baby die ooit te vondeling is gelegd bij het trapgat van Den Haag. Helaas heeft deze laatste de plek uitgezogen en die baby is uitgegroeid tot een crackhoer die alles doet voor dat beetje extra geld. Het verval is te zien, maar de badgasten blijven er maar overheen gaan.

Wie geen petje draagt, opgeschoren haar heeft, een pofbroek in de garderobe heeft hangen of een naar leer gevormde huid heeft valt uit de toon. Natuurlijk zijn er ook de lijkbleke gepensioneerden met hun opgetrokken broeken en hun Jezusnikes met tot kniehoogte opgetrokken sokken. De bejaarden vallen sowieso uit de toon in welke omgeving ze ook zijn en het strand van Scheveningen is geen uitzondering op deze regel.

De getto’s van de rijken torenen hoog boven de duinen uit. Vaak mist zo’n flat de helft van de bewoners. Sinds hun piekdagen in de jaren ’70 is er een exodus geweest van Bijbelse proporties. Het verval heeft zijn intrede gedaan op elke hoekje, gaatje en riggeltje in de zij- en achtergevels. Zolang aan de voorkant de façade van pracht en praal maar blijft stralen.

Het Kurhaus en de Pier ondergaan een nieuw lot. Het zijn de ongewenste kinderen waar geen voogd meer naar om wil kijken. Bij de Pier hopen de kokkels en mossels zich rond de pilaren als woedende, voedende menigte op elkaar. De Pier zelf kijkt hopeloos uit over zee, wachtend op redding, terwijl de meeuwen haar gemoedstoestand nog lekker onder schijten. Het Kurhaus staat majestueus aan de rand van de boulevard. Maar het is slechts een omhulsel van een gebroken ziel. Het hotel is failliet en staat op de rand van de afgrond, klaar om hetzelfde lot als zijn jongere zus de Pier te ondergaan.

De constante geur van zweet, zonnebrand, opgedroogde kerosine, gebakken ui, aangebrande frietjes en minderjarige bikinisletjes (lees: mierzoete kokosolie) overstemmen de heerlijke zilte zeelucht en de reuk van zongekuste huid, die op andere stranden het olfactorisch vermogen stimuleren.

Natuurlijk is niet alles verkeerd aan Scheveningen. Je kan er in sommige strandtenten heerlijk een drankje drinken. En als je de vele muzieksoorten wegdenkt, die mensen afdraaien op hun gettoblasters, kun je heerlijk op het strand liggen als je de ogen sluit. Maar het grootste deel is haantjesgedrag, lichaamsvocht, afbrokkeling en nostalgie. Het is geen plek om gezellig met het gezin op het strand te liggen. Het is een plek, zoals Henk Westbroek het mooi verwoordde over vriendschap: “Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s