RigaRiga. Een door het naziregime en vooral de USSR (Lees Sovjet Unie) verscheurde hoofdstad. Met steegjes getrokken uit middeleeuws decoren en buurten die niet veel onder doen aan sloppenwijken in Centraal Afrika. Hout, steen, oud, nieuw, hamer en sikkel. De hoofdstad van de hippe Let en de vernederde Rus.

Waar handjeklap nog een alledaags gebruik is. Waar alcohol een groot deel van de bevolking tergt. Waar McDonalds zijn intrede heeft gedaan naast de rauwe worst, kool en aardappels. Hetzelfde geldt voor Samsung, Phillips, Heineken, H&M, Zara, elk groot modehuis en zelfs sushi. Waar de tongval Russisch klinkt en het schrift een mengelmoes van Portugees en Maleisisch lijkt. Waar bedrukte gezichten geen greintje emotie tonen tot de Nationaliteit in het geding komt of de dames in te korte rokjes voorbij waggelen. Waar het leven met een bedeesde traagheid voortkabbelt terwijl de tram de forensen met grote getale laat binnenstromen.

Een hoofdstad vol verdriet, eigenzinnigheid en trots. Bigbands spelen in steegjes naast de eenzame troebadoer zonder geld. Oude kerktorens prijken boven de Sovjet massabebouwing uit. Vaak zijn deze laatsten slechts overblijfselen. Littekens van vernedering, herinnering aan slechtere tijden en een motivatie voor de vooruitgang.

’s Nachts zijn de straten buiten het Oude Centrum gevuld met totale stilte en leegte. Een enkel raam toont enig teken van leven door de constante blauwe flikkering van een eenzaam televisiescherm. De lege tram dendert verder door de verlaten buurten als een SS-patrouille op zoek naar de laatst overgebleven Jood. Een hond huilt in de nacht. Alert op elke indringer tot de Letse nachtwandelaar zijn woning heeft gevonden. Bedwelmd door goedkoop bier en doorgestookte wodka.

Een verlaten taxi wacht op de laatste toerist die de discotheek uit strompelt om hem veilig en wel bij zijn vakantieonderkomen te brengen om zo de illusie hoog te houden dat alles binnen de oude stadsmuren oké is. De prachtige barmeid komt met het slechte nieuws dat de bar gaat sluiten. Ook zij is, net als elke barmedewerker voor haar, de dronken toeristen zat. Ze is toe aan een wam bed en de genegenheid van haar partner, nadat ze zich heeft voor moeten doen als een stuk vlees klaar voor de slacht. De marktkoopman opent zijn kraam met dezelfde vrolijkheid waarmee hij hem heeft gesloten. Hij kijkt het aan tot sluitingstijd en gaat weer terug naar huis om een paar uur slaap te pakken voordat zijn volgende dienst begint.

En ik? Ik doe gewoon mee. Ik drink mijn bier, kijk mistroostig naar de barmeid, bezoek de oude kerken en loop door de goelag die ze de buitenwijk noemen. Ik groet de marktkoopman, de taxichauffeur en de blaffende hond. Ik stap de tram in en ik kijk naar de hoofdstad van Letland. Ook al zit er onder al het prachtigs een bedroevend verhaal, daardoor krijgt de hoofdplaats karakter. Elke oude stad heeft een keerzijde als je maar lang genoeg kijkt. Maar de Let is duidelijk trots op zijn stad. Hij heeft er voor moeten vechten en is niet bang dat te laten zien. Door noeste arbeid en vastberadenheid is deze onderdrukte plek uitgegroeid tot een bloeiende wereldstad die zijn persoonlijkheid niet is verloren.

Riga: Wat een mooie, vreemde en eigenzinnige stad.

2 gedachten over “Het eigenzinnige Riga

Laat een reactie achter op Anoniem Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s