Gewichten“Jij moet echt nodig naar de sportschool.” Ik kijk op vanaf mijn biertje in mijn lokale kroegje, recht in het gezicht van een dronken man die ,hoogstwaarschijnlijk, een anabolen-slikker is. “Als jij in een gaybar zou staan zou je aan stukken gescheurd worden.” spuwt hij mijn richting in. 

Er zijn drie redenen waarom ik deze situatie redelijk raar vond. Ten eerste heb ik geen reden om naar een gaybar te gaan, laat staan dat ik daar aan stukken gescheurd kan worden. Ten tweede is het mijn eigen keuze of ik naar de sportschool ga of niet. Ik ben de enige die beslist hoe ik eruit zie. En ten derde ken ik deze overgespierde, dronken medekroegbezoeker helemaal niet. Als het één van mijn vrienden dit tegen mij had gezegd, had ik er hartelijk om gelachen waarna we samen ons zoveelste biertje achterover hadden geslagen. Maar de ogen van deze man spraken boekdelen. Hij was uit op een hartig gesprek en hij zou mij even de waarheid gaan vertellen.

Nou is het waar dat ik niet gespierd ben, omdat ik niet dagenlang in de sportschool sta. Een paar weken geleden fietste ik langs een sportschool, waar drie jongetjes elkaar zaten op te fokken bij het gewichtheffen. Ik had nog nooit zoiets absurd gezien. Waarom waren deze ogenschijnlijk twaalfjarigen zo geobsedeerd door het aanspannen en flexen van elkaars spieren. Hun lichamen zagen er eerder onnatuurlijk uit dan mooi gevormd. Natuurlijk zie ik eruit als een ragebol met goede rand reuzel om mijn middenrif. Maar ik kan tenminste met mijn handen mijn gezicht nog raken aangezien mijn spieren niet in de weg zitten. Ik zie er niet uit als een driehoek met beentjes en een babyface.

Vandaar dat in de kroeg de vraag bij me op kwam: Wat heeft zo’n man te zeggen over hoe ik eruit zie? Als ik gekleed wil in een tutu met daarboven een Black Sabbath shirt dan is dat toch mijn probleem. Als ik graag functionele spieren wil hebben in plaats van opgeblazen biceps die je eruit laten zien alsof je ballonnen onder je shirt verbergt, dan is dat toch mijn keuze? Alsof ik na de woorden van deze hersenloze spierbundel ineens in ga zien dat ik toch wat meer naar de sportschool moet. Zeker als het alternatief een groepsverkrachting in een gaybar is met mij als slachtoffer.

Dat is het probleem met mannen die te veel naar de sportschool gaan. Het lijkt of hun hersenactiviteit afneemt, doordat hun frontale hersenkwab is veranderd in een met steroïde gevulde megaspier en de rest van de hersenen worden terug gedrongen tot één cel. Daardoor zijn haantjesgedrag, primitieve oerkreten en gewichtheffen deel geworden van de dagelijkse bezigheden. Ze spreken (lees: blèren) iedereen aan die niet binnen hun ideaalbeeld past. Als deze persoon het niet eens is met hun visie laten ze hun spieren op intimiderende wijze spreken.

Vandaar dat ik niet in discussie ben gegaan met deze ééncellige. Zo snel als ik kon ben ik bij hem vandaan gelopen zonder een woord terug te zeggen op zijn preek. Want voordat je het weet heb je een vuist in je gezicht. Want daar zijn die spierbundels wel goed voor: Een discussie in het voordeel van de gewichtheffer beslechten. Ook al zouden ze geen debat kunnen winnen met deze tactiek, maar in een bar is deze strategie uiterst effectief. Gelukkig heb ik effectieve beenspieren en was ik sneller weg dan hij kon slaan.

2 gedachten over “Spierbundels in de kroeg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s