System Failure“Rick, kan je even komen?” Net als ik rustig zit te eten komt die vraag weer voorbij. Niet dat die vraag zó absurd is dat ik hiervan opkijk. Het is eerder dat ik hem vandaag al twintig keer voorbij heb horen komen van zowel mijn vader als mijn moeder. En ik weet precies waar de vervolgvraag over zal gaan: De computer.

Thuis ben ik het computergenie, de digitale Dalai Lama, de cybertechneut. Mijn ouders zijn beiden de vijftig ruim gepasseerd en in de tussentijd zijn ze niet meegegaan met deze multimediale wereld. Wacht, dit is niet helemaal waar. Ze lijken gestopt te zijn met het vergaren van kennis over deze multimediale wereld. Daarom schieten ze al hun technische vraagstukken mijn kant op. Helaas voor hen ben ik blijkbaar ook een digibeet.

Ik kom uit het randgebied van het tijdperk draaitelefoon, inbelverbinding en floppydisk. Naar mijn inzien ben ik niet veel later blijven hangen met mijn tijdsgeest. Mijn ouders komen uit het tijdperk zwart-wit televisie, stoomtrein en hiërogliefen. Zij proberen mee te komen, maar weten niet altijd hoe en dan moet ik het probleem oplossen. Meestal lukt dit, maar soms heb ik geen idee wat ik doe en kloot ik maar wat aan. Iets waar ik een expert in geworden ben.

Zo heb ik een smartphone waar ik apps op heb staan en waar ik snel wat internetweetjes mee kan zoeken, maar eigenlijk is het mijn veredelde MP3-speler. Ik heb geen idee waar de helft van de knopjes voor dienen. Soms staat hij ineens op Pools en weet ik niet hoe ik het terug moet draaien. En een nieuw contact toevoegen duurt bij mij als snel tien minuten, omdat ik alles door elkaar gooi of ik zet hem plots uit.

Maar dit gaat nog dieper: Ik heb geen idee hoe Spotify of I-tunes werkt, geen kaas gegeten van tablets en nog nooit een e-reader gebruikt. Ik weet niet hoe Windows 8 werkt, waarom mensen Instagram gebruiken om foto’s te maken van hun eten of wat de hype is rond Apple. Wat is gebeurd met Angry Birds en waarom was de Tamagotchi zo populair?

Dit alles vraag ik me stilletjes met een stalen gezicht af, zodat mijn ouders geen idee hebben dat mijn technische kennis wel degelijk een limiet heeft en dat deze redelijk snel bereikt is. Gelukkig weet ik wel hoe het internet werkt, zodat ik mijn problemen in alle rust kan oplossen. Maar als mijn ouders zo één, twee, drie een oplossing moeten hebben, staan mijn gedachten blank en ram ik op elk knopje totdat er iets goeds gebeurd. Dan zijn mijn ouders weer blij met hun zoon: De Techneut.

Een gedachte over “Onze Techneut de Digibeet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s