Het BosVorige week donderdag was het Hemelvaart. En als je slim was geweest had je maanden van tevoren de vrijdag vrij gevraagd, waardoor je een heerlijk 4-daags weekend had. Lekker vier dagen zonnen, neus peuteren en, blijkbaar, wandelen.

Mijn ouders vonden het een puik plan om op Hemelvaartsdag te gaan wandelen op de in de buurt gelegen heuvelglooiing. Ik vond het een beter idee om tot diep in de middag uit te slapen, omdat ik en een vriend de avond ervoor redelijk wat alcoholische versnaperingen soldaat hadden gemaakt onder de harde klanken van Tenacious D.

Toch wist mijn moeder mij te overtuigen door te zeggen dat we na het wandelen zouden gaan lunchen. Laat ik even voorop stellen: Ik ben dol op lunchen. Een luxe broodje wegwerken met daarbij een goed glas wijn. Dit alles ’s middags om twee uur en niemand die er raar van opkijkt. Na het ontbijt en het avondeten is de lunch mijn favoriete etenstijd. Vandaar dat ik deze donderdag, eerder dan gepland, mijn bed verliet.

Nu was mijn moeder blijkbaar één belangrijk detail vergeten te vertellen. Iedereen gaat op Hemelvaartsdag wandelen. Je ziet door de mensen het bos niet meer. Ik heb tien minuten in de mensenmassa staan turen, voordat ik een rododendron van een bloemetjesjurk kon onderscheiden. Toen ik dacht dat ik aan een narcis rook, bleek ik aan een dame haar haarband te snuffelen. Ik had een mooie wandelstok gevonden, bleek er al een kind aan vast te zitten die hem als zwaard wilde gebruiken. Ik kon niet rustig genieten van het getsjirp van vogeltjes, omdat een tienermeisje haar levensverhaal door haar mobieltje moest blèren.

Al snel kwam ik erachter waar al deze mensen vandaan kwamen. Allemaal waren ze zo slim geweest om de vrijdag vrij te vragen om daarna hun 4-daagse weekend uit te wonen voor hun caravan op de plaatselijke camping. Inderdaad voor hun caravan. Als de “toerist” niet aan het wandelen is, zit hij voor zich uit te staren in een luie stoel onder hun opvouwbare luifel voor hun caravan. En dat doen ze al twintig, dertig of honderd jaar in datzelfde 4-daagse weekend op dezelfde plek, met dezelfde buren en met soms nog steeds dezelfde caravan. Ze praten dezelfde praatjes: “Mooi weer, hè?” Ze hebben dezelfde maaltijden, dezelfde muziek, hetzelfde kapsel en dezelfde kledingkeuze. Dat allemaal voor hun caravan.

Hun kinderen liggen de hele dag in het zwembad en eten als lunch een broodje kroket om vervolgens met dezelfde vriendjes te gaan voetballen om uiteindelijk voor hun caravan de dag af te sluiten met een potje kaarten. En op Hemelvaartsdag gaat de hele camping gezamenlijk in het bos wandelen. Gelukkig lunchen ze gewoon weer voor hun caravan, zodat ik rustig in een restaurantje kan genieten van mijn broodje rosbief met truffeldressing en pijnboompitten met daarbij een goed glas wijn. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s