Het weerIedereen heeft het wel eens meegemaakt. Die ongemakkelijke stiltes in gesprekken met vage kennissen en totaal onbekenden. Nou ben ik iemand die een gesprek wel aan de gang kan houden, maar ook bij mij valt er wel eens een stilte. En dan hebben wij Nederlanders het als eerste over het weer.

Een leuk meisje in een kroeg. Je hebt het uitvoerig over haar avond, haar opleiding en haar interesses gehad. Je let even niet op. Het gesprek valt stil en voor je het weet begin je over het weer. “Wat een regen vandaag hè.” of “Lekker zonnig was het.” of “Ben jij ook zo’n fan van het onweer dat we vanmiddag hadden?” of “Van mij mocht het wel iets frisser zijn” of “Ik zweet als een otter door die kakhitte die we de hele week al hebben. Heb jij daar ook last van?”

Maar niet alleen in de kroeg. Vaak genoeg hoor ik mensen op straat elkaar aanspreken. Bijvoorbeeld: “Hallo Frans”. “Hoi Kees.” “Wat een weer hè.” “Nou nogal.”

Wat is dit voor een gesprek? Er wordt een loze opmerking gemaakt die alleen maar te beantwoorden is met een wederzijdse inhoudsloos antwoord. Het weer zorgt voor de minst innovatieve gesprekken. Het zou verboden moeten worden om het over het weer te hebben met uitzondering van gesprekken met Piet Paulusma, Erwin Kroll, Helga van Leur, Dennis Storm of Leon de Winter.

Als een gesprek ongemakkelijk stil dreigt te vallen weet je tenminste wel dat je niet met een echte vriend praat. Met echte vrienden kan je over alles praten. Ik heb het met vrienden nooit over het weer gehad, behalve als het met opzet was. Bij echte vrienden kun je je hart luchten, je zin en onzin kwijt en ongegeneerd je ongezouten mening spuien. En als er dan een stilte valt is deze niet ongemakkelijk maar puur voor reflectie. Je hoeft namelijk niet altijd te praten.

Terug naar het meisje in de kroeg. Dreigen je gedachten af te dwalen naar zonneschijn, regenbuien en stapelwolken, kap het gesprek af. Probeer het niet aan de gang te houden met loze uitspraken over de temperatuur in Fahrenheit of de zonnestralen in haar ogen. Zeg gewoon dat het gesprek voorbij is. Dit vergt een berg moed, maar je zal zien dat het werkt. Je weet immers allebei waar jullie aan toe zijn zonder dat er een pijnlijke stilte voorbij is gekomen.

Ik ben klaar met deze monoloog en ga weer met iemand anders praten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s