sprinter nsIk heb het altijd aan mij voorbij laten gaan. Het dilemma van de toiletloze NS-sprinters. Ik zat nooit in een sprinter. als ik de trein pakte was het vaak een geruisloze Intercity of het boemeltje dat in mijn pittoreske dorpje stopt. 

Oké, ik moet toegeven dat ik één of twee keer heb gezondigd en een paar stations met een sprinter aangedaan. Maar dit waren nooit meer dan drie haltes. Meestal dicht op elkaar. Maar nu ging ik een prachtige lange reis naar mijn zuster maken. Van Zwolle naar Amsterdam. Van bagger naar Mekka. Van oké provinciehoofdstad naar bruisende multiculti semimetropool.

Het was op deze reis dat ik zag hoe onfortuinlijk, hoe onhandig, hoe mateloos irritant het is dat er in de sprinter geen toilet zit. De reis Zwolle-Amsterdam duurt met de nieuwe Hanzelijn iets meer dan anderhalf uur. Bij de eerste realisatie dat er geen toilet in het voertuig zit, voel je je blaas drukken en dan begint de anderhalf uur durende hel.

Bij Lelystad werd het onhoudbaar. Dat is pas halverwege, dus de broekriem ging een standje losser zodat mijn blaas een klein beetje extra ruimte kreeg. Bij Almere zat ik al languit in de stoel met mijn benen over elkaar gekruist. De pijn in mijn blaas was ondragelijk. Nog een klein half uur. Bij Weesp keek ik naar alle bomen die voorbij raasden en verbeeldde ik mijzelf al plassend  met een harde straal achter elk bosje.  Bij Diemen overwoog ik om al het schroom naast mij neer te smijten en met het schaamrood op de kaken naar de conducteur te lopen om een plaszak te vragen.

Bij Amsterdam Sciencepark (10 minuten voor de eindbestemming) sprong ik uit de trein en sprintte ik, voor zover dat nog kon, het station uit om uiteindelijk tegenover een stel verlepte rijtjeshuizen een boom te zoeken om onder te stralen. Een mooie dikke eik groette mij met zijn takken zwaaiend in de wind. Twee volle minuten heb ik daar mijn blaas staan legen met een straal die niet veel onder deed voor een luxe super soaker.

Toen ik mijn broek op hees zag ik dat ik al die tijd met mijn rug naar een kinderdagverblijf had gestaan. Plots ben ik een flasher, een potloodventer, een perverseling omdat de sprinter geen toilet heeft. Toch vind ik het idee om in het conducteurshokje een plaszak vol te urineren nog veel perverser.

Bedankt NS voor het ongemak en tot volgende keer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s